تکرارهم که فرمان نمیتابد

پست الكترونيک

آرشيو

خانه

 

۱۳۸٦/٩/٢٤

 

 

سلام.

البته نمیپدونم باید با چه رویی سلام کنم. البته این ویژگی همیشگی ما بچه های شبه پست مدرنه که تو هر کاری پرروییم. من که به همه کسایی که بهمون میگن پست مدرن های پررو حق میدم.

تو این هفت،هشت ماه که خبری نبود جز کلی خبر که از همه مهمتر هم «همین فردا بود» که همین فرداها شماره دومش چاپ میشه. البته من واقعا باید دست همه بچه ها را رو فشار بدم چون همه با جون و دل و بدون هیچ چشم داشتی زحمت کشیدن و من هم که تقریبا هیچ کاری نکردم. به ویژه-البته گفتن نداره- باید از مهدی موسوی عزیزم تشکر کنم که با صبر محسوسی همه چی رو تحمل می کنه. زنده باشی رفیق!

اما من بعد از این همه وقت غیبت، دیگه خیلی روم رو زیاد نمی کنم و یه غزل می زنم. البته یه غزل دیگه هم دارم که عاشقانه است و به زودی و تو یه به روز دیگه می فرستمش رو اعصابتون. هرچند موضع من همونه که تو سخن مدیر مسئول شماره اول نوشتم: ادبیات امروز به خاطر حضور من و هم فکرانم مشغول گذراندن بهترین روزهای غزل است...

یه غزل جدید:

«نوستالژی پسر شهرزاد که باور نکرد...»

عمیق، روی لبم خونِ پاک! می خندی

و خیس مثل عطش، دردناک می خندی

چقدر می لرزم دست انتهای خودم

که خونِ شرمِ تو درگیر لاک...   می خندی!

همیشه معصومم بین شاخه های زمین

همیشه مست توام گرمِ تا که می خندی

شکار می شومت مثل کوچ در تبعید

هبوط می کنی ام، دستِ خاک می خندی

چه گریه می کنی این بار در مزار دلم؟!

و یا به آتش دستم هلاک می خندی؟

همیشه مادر را روی تخت...

                                 گریه شدم

برای بطری ودکا که تاک...      می خندی

که گونه های تو را گرم آرزو هستم

که زخم های مرا...

                    شرمِ پاک!

                               می خندی؟!

                                     

                                      تهران- بیمارستان روزبه

                                       تیر ماه ۱۳۸۶ خورشیدی

 پيام هاي ديگران ()

محمدرضا شالبافان

لینک ها

Link #1

Link #2

امکانات

لوگوي وبلاگ شما


بازدیدکنندگان از تاریخ 27شهریور83


:حضور و غیاب


وبلاگ های دوستان