تکرارهم که فرمان نمیتابد

پست الكترونيک

آرشيو

خانه

 

۱۳۸۳/٥/۳۱

 

 

سلام به همه ی آنان که...!
بذاريد اعتراف کنم که اين به روز کردن به اصرار بچه ها بود.چون بالا اومدن صفحه ی پيام ها واقعا سخت شده بود.از طرف ديگه من عليرغم بعضی از دوستان معتقدم نبايد کامنتها رو پاک کرد-البته با اغماض در کاربرد اعتقاد-مگر اينکه کلمه ی رکيکی توشون باشه چون کسی که اون ها رو مينويسه خودش رو معرفی ميکنه.اما بد به حال اون کسانی که ميان،توهين هم نمی کنن اما بابت اينکه نظرشون منفيه اسمشون رو نمينويسن.من خيلی دوست داشتم آقای «رهگذر آشنا»بدونه اولا اون کسی که کتابش رو خونده من نبودم و برادرم هست.ثانيا استفاده از کلمه ی جوانک برای دو دوستی که حداقل اين جرات رو داشتن که به اسم خودشون حرفشون رو بزنن بيش از پيش ثابت ميکنه که ايشون چه آدمی هستن.درباره ی ساختار هم بحث نميکنم چون قول داده بودم تو صفحه ی اصلی تئوريک نگم!.اگه دوست دارن دوباره تشريف بيارن و در يک ديالوگ مفيد من نقطه نظراتم رو درباره ی ساختار بگم ونظرات ايشون رو هم بشنوم.در ضمن اگه من نوشتم «مهدی جان»،«ايلشن جان»رو هم ترک نکردم مگر به سهو.
اين هم يه کار جديد:
((آروم!   بسترت را بپيچ در...يا...))
 
ستاره:صخره که در گيرِِِ يک تلاطم شد
 
وبين خط خطيِ...
                   -هرکجا-
                              خدا گم شد
 
 
سرودِچند خودم هستمِ
                          -عجيب!-
                                 غريب
 
سماعِ خونِ سياوش و...،«خوانِ نحسم»شد
 
 
تکيد تکه ی آخر وتکيه داد به ابر
 
حريرِ شورِ دلم نُقلِ دستِ مردم شد
 
 
شکر شکن شدم از خاطرات سبز سراب
 
که برگِ مرگِ نباتی شروعِ گندم شد
 
 
برقص جاده که تفرين به نامِ کودکی ام
 
شِلالِ لُختِ نگاهت اَمونِ جونُم شد
 
 
چقدر حرفِ...؟!
               هَمَش يه غُرورِ تکراری
 
ودر جزيره ی آخر سرم که در گم شد
 
 
به:ماه...
         -واژه شد از پاره واره های تنش-
 
کجای شاخه ی تخمين به اين توهم...
                                             شد.
                                                    تهران-امرداد۱۳۸۳

 راستی حتما برای کنگره ی نگار کار بفرستيد.جهت اطلاعات بيشتر به وبلاگ بارووون مراجعه کنيد.

 پيام هاي ديگران ()

محمدرضا شالبافان

۱۳۸۳/٥/۳

 

 

سلام به ...

از تمام کسانی که سر زدند ممنون و از کسانی که چيزی هم نوشتند متشکر(لابد فرقی دارن).

دوبار خواستم به روز کنم که نميدونم چرا فقط تيتر ميومد.از تمتم کسانی که سر زدند وديدند خبری نيست معذرت.

اين آخرين کارمه تاريخی که زيرش خورده تاريخ اتمامشه اما تاريخ شروعش يه کم ديرتر يا شايد هم يه کم زودتره...:

((...به عبارتم گونه ای که پات انداخت))

متن - کاشی - که فقط صحنه ترين ايمان بود

لای لبهای زمين طعم دو تا ليوان ... بود

 

دست در دست...

 زمين روی زمان، زمزم ريخت

تازه...

       تا در...

             که در اين حرف کدر...

                                     -:آسان بود

 

قفل اين عقربه از شرم هوس ميريزد

عطش آلود، عطش‌ريز ،عطش

                                     باران بود

 

صبح ودستان بهار از دل دستت، دستند

که تو را شوخ‌ترين حادثه‌ها پنهان بود

 

بين دستان تو يک گونه نميمانيدم

که درت چهره تصوير خدا عريان بود

 

دست در سينه ديوار نفس خواهم سوخت

ولی از بخت بد اين سينه چه سرگردان بود

 

توی يک دی...

            که مرا شيخ بچرخان پر نور

از ازل پرتو حسنت همه در تهران بود

 

تو که رفتی ول از نحسی ((تو)) شاکی شو

که تن تير تو در خستگی‌اش آبان بود

 

سنگ سنگ از تو زمين خوردم از اين شانه راست

خط دستان تو تا جاده ترين پايان بود

 

پخش دادند همه‌باره لبم را در باد

نه!...

       ميدونی رستم دست کدوم دستان بود؟

 

                                                          تهران-خرداد۱۳۸۳

 پيام هاي ديگران ()

محمدرضا شالبافان

لینک ها

Link #1

Link #2

امکانات

لوگوي وبلاگ شما


بازدیدکنندگان از تاریخ 27شهریور83


:حضور و غیاب


وبلاگ های دوستان